TekstBlok

verwondering en bewondering


Een reactie plaatsen

Gezocht: Larense brandweervrouw

brandweer, larenFoto: Bastiaan Miché

‘Waar zijn de saucijzenbroodjes? Want die trakteer jij toch altijd als je op brandweerkazernes komt’, vraagt een Larense brandweerman aan mij met een grijns op zijn gezicht. De oefenavond is ten einde, tenminste het actieve gedeelte. Het is nu napraten aan de bar. Voor een artikel ben ik ook weer eens aanwezig op een kazerne in de regio Gooi en Vechtstreek.

Saucijzenbroodjes heb ik voor de verandering eens een keer niet meegenomen. Maar wel een wedervraag: ‘Waar zijn de vrouwen hier?’ En dan blijft het stil in Laren… Want: ze hebben een prima kazerne, 4×4 brandweerauto om bos-/heidebranden goed te kunnen blussen, een speciaal rietkapteam, maar allemaal letterlijk bemand door Larense brandweermannen.

Langs de meetlat

Niks mis mee, maar in tijden dat de brandweerpost wel wat vrijwilligers erbij kan gebruiken zouden een paar brandweervrouwen niet misstaan. Dat vinden ze ook in Laren blijkt. ‘Niks voor jou’, vragen ze dan ook meteen. Tja… ik heb dan wel een klein uurtje eerder mezelf als slachtoffer laten redden door de brandweermannen, heel even een straalpijp vastgehad en een slang opgerold, maar ik weet het nog zo net niet. ‘Ik woon niet in Laren en ik ben te klein’, roep ik nog, maar daar nemen de mannen geen genoegen mee. De kleinste brandweerman van de post wordt geroepen en rug aan rug met mij gezet. ‘Scheelt maar een paar centimeter’, wordt er goedkeurend geroepen en postcoördinator Jeroen geeft aan dat iedereen wel ‘mindere kanten’ heeft. ‘Ik dacht vroeger dat ik niet in het plaatje zou passen van de grote, sterke brandweerman die ik voor ogen had. Maar ook ik heb mijn plek gevonden. Brandweer is teamwerk, je doet het met zijn allen. Je motivatie en je conditie zijn het belangrijkste en je moet een doorzetter zijn’, zegt Jeroen.

Saucijzenbroodjes

Op de post is alles verder al prima in orde voor de mogelijke brandweerdames: aparte kleedkamers en toiletten. En niet te vergeten een gastvrije ontvangst bij een divers korps. En mannen van Laren, bij deze de uitdaging: als jullie binnen nu en een jaar een vrouw zover krijgen dat zij zich aanmeldt bij jullie post, dan trakteer ik saucijzenbroodjes… Afgesproken!


Een reactie plaatsen

Kort

Maar 8 WhatsApp-berichtjes waren er voor nodig om een etentje met twee mannelijke vrienden af te spreken. In die 8 berichtjes zijn datum, tijd en locatie besproken en goedgekeurd door alle partijen. En dan moet ik er nog bij zeggen dat van de 8 berichten er 6 van mij waren… jawel de enige vrouw in de gezamenlijke appgroep. Daarentegen had ik met drie vriendinnen 93 WhatsApp-berichten nodig om tot een zelfde soort afspraak te komen.

Simpel

Voordat je denkt dat er dan in de appgroep met dames over nog veel meer gesproken is: nee, eigenlijk niet. We hebben het niet over de kinderen gehad, niet over ons werk. Alleen maar over datum, tijd en locatie. Waarbij de datum meestal de eerste hobbel is. Want we zijn allemaal druk, druk, druk doordeweeks en dus komt het vaak op het weekend neer. Jawel dat weekend waarin we ook met onze echtgenoten en kinderen graag wat leuks willen doen of nog verjaardagen gepland hebben. Als dan eenmaal de datumhobbel genomen is komen er vaak nog genoeg appjes voorbij over locatie en invulling. Lunch? Of toch maar high tea? En het liefst niet in een al te kinderrijk restaurant, want tussen jengelende kinderen zitten we de hele week al ;-). En dat is nog best een uitdaging: op zondag een locatie vinden waar weinig gezinnen te vinden zijn. Wordt die locatie goedgekeurd door alle dames in de groep dan lijkt alles in kannen en kruiken. Maar… vaak wordt de datum nog een paar keer aangepast. Blijkt de gewenste locatie vlak van tevoren ineens het decor van een of ander muziekfestival. En tja, we gaan toch vooral voor het bijkletsen zonder herrie dus… zo zijn wij weer een paar appjes verder.

In de appgroep met twee mannelijke vrienden is het een stuk simpeler: één van ons gooit 1 of 2 data’s in de groep. We kiezen er een. Meestal doen we gewoon een diner. Niemand weet waarom we geen lunch doen, maar daar wordt niet over gesproken. En aangezien één van de twee een enorme biefstukliefhebber is komen we altijd bij Loetje uit. Lekker simpel.

Waterval

Het schijnt iets met de oertijd te maken te hebben. Waarin de mannen op jacht gingen en heel doelgericht en kort moesten communiceren. En de vrouwen achterbleven en vooral het sociale communiceren op zich namen. Uit diverse onderzoeken is gebleken dat vrouwen rond de 20.000 woorden op een dag gebruiken. Mannen komen tot 7.000. Ik gok overigens dat ik zelf tot zeker 30.000 woorden per dag kom… Met dank aan de digitale mogelijkheden en mijn voorliefde voor schrijven (of beter gezegd typen) uit dat zich ook in mijn WhatsAppjes. Ik ‘praat’ daarin net zoals ik live zou doen. Stort soms een enorme letterbrij uit. Een waterval van woorden. Waar in de met mannen gevulde appgroepen dan weer nauwelijks op gereageerd wordt. Of… alleen met een hele simpele opmerking, vaak maar één woord. Of een duimpje omhoog. Of een smiley. Net zo helder.

Wie dan denkt dat ik mij veel meer op mijn gemak voel bij de vrouwen heeft het mis. Ik waardeer enorm de gesprekken, de goede vragen en vooral ook het doorvragen, de tips, de troostende woorden van mijn vrouwelijke vrienden. Maar soms is het voor deze spraakwaterval ook goed om juist een man tegenover me te hebben. Eentje die gewoon met een paar woorden, soms zelfs alleen een blik, duidelijk maakt waar het om draait. Lekker kort maar wel helder.