TekstBlok

verwondering en bewondering

Door het vuur

Een reactie plaatsen

brandweer hilversum door het vuur

foto: Erik Smit 

‘Wordt het niet eens tijd dat JIJ door het vuur gaat?’ Met die simpele vraag begon de uitdaging die ik twee weken geleden aanging. Na het meelopen tijdens diverse oefenavonden, een dagdienst op de brandweerpost Huizen en een uitruk daar ontbrak de kennismaking met het vuur nog volgens een ervaren brandweerman. En dus belandde ik vrijdag 30 november ineens op een oefencentrum in Arnhem, samen met 15 brandweermannen en 1 brandweervrouw van brandweerpost Hilversum.

Twee weken eerder was ik nog ontzettend enthousiast over het idee om met een bluspak, helm en ademlucht een brandend pand of container in te gaan. Maar naarmate de oefendag dichterbij komt wordt het mij wat heet onder de voeten… Zoals eerder bij een dagje brandweer op de post Huizen vliegen de waarschuwingen vooraf mij om de oren.
Zoals een paar dagen voor de oefendag, waar ik bij het passen van een pak en helm te horen krijg dat als er wat gebeurt er een chip in mijn helm zit om mij te identificeren. Fijn en geruststellend zou dat moeten zijn, maar zo voelt het niet. Verder passeren ‘kijk maar uit, brand je handen niet’ en ‘gewoon plat gaan liggen’ ook de revue. Maar tussen de grappen door lees ik ook vooral serieuze opmerkingen over de professionele oefendagen en het vertrouwen onderling. Dat blijkt ook als ik vooraf van de heren op de ademluchtwerkplaats in Hilversum veel uitleg en alle tijd krijg om het lopen met ademlucht te testen.

Gelukkig begint de oefendag vuurloos. Het omgaan met de diverse blustechnieken is de eerste stap. Maar daarna komt er oefenen met vuur… zenuwachtig doe ik mijn ademluchttoestel op mijn rug, koppel het mondstuk aan mijn masker en probeer mijn fles open te draaien. Gelukkig is er hulp… En na een check of er echt geen stukje huid te zien is en een extra check of het masker goed zit mag ik een container instappen. Instructeur Wim legt uit dat het vuur op dit moment nog niet zo heet is. In zijn beleving als ervaren brandweerman tenminste… De brandhaard is vergelijkbaar met één bankstel in de brand. De temperatuur gaat zeker richting de 500 graden vertelt Wim. Ik zit halverwege de container en voel het vuur branden op mijn knieën. Dwars door mijn beschermende pak heen. Au…

Vuur bedwingen

door het vuur brandweer hilversum

Wat hadden ze ook alweer gezegd? Kalmte kan je redden. En dus: adem in, adem uit. Maar het went. En dat komt vooral door de rust om me heen. Allemaal ervaren brandweermensen die met ontzettend veel enthousiasme uitleggen hoe zij rook lezen, risico’s inschatten, blussen en… dus het vuur bedwingen. Of zoals een ervaren brandweerman uitlegt: jij bent de baas over het vuur. Jij bepaalt hoe ver het mag komen. Hij is ook diegene die mij meeneemt tot heel dichtbij de vuurhaard. Om even te voelen hoe warm het daar is. En even later, na een halfslachtige bluspoging van mijn kant met het drukluchtschuimsysteem, uitlegt hoe dat systeem werkt en wat de voor- en nadelen zijn ten opzichte van het met alleen water blussen.

Na de lunch trekken we weer naar het oefenobject en dan voor een heviger brand. Alsof het inmiddels de normaalste zaak van de wereld is dat ik mee oefen word ik door ‘mijn ploeg’ opgepikt en weer meegenomen naar binnen. Oei… dit is warmer dan warm, boven de 500 graden zeker. En… om dat te creëren gaan er wat deuren dicht. Dit is nieuw en een stuk enger. Want rook en dus geen zicht. Ik merk dat ik wat sneller ga ademen. Maar wederom is er de rust en concentratie bij de mannen en vrouw om me heen. En elke keer de check of het goed met me gaat. Dat zorgt ervoor dat ik met groot respect kijk naar de inzetten die gedaan worden. Maar ook verwonder ik me over verschijnselen van ‘dancing angels’, vlampatronen, op het plafond. En bekijk nieuwsgierig de rookgasontbranding, flash over, die voor mij gecreëerd wordt.

De laatste inzet is een binnenbrand en met de instructeur mag ik mee naar binnen als waarnemer. Samen zitten we in de rook van een fikse autobrand in een nagebootste garage/bedrijfspand. Het voelt nog steeds tegennatuurlijk om te blijven zitten terwijl de rook dikker wordt, het zicht slechter en de warmte heviger. Het is bijzonder om te zien hoe de aanval door de blusploeg ingezet wordt en er nog een brandhaard opgespoord wordt.

’s Avonds thuis kan ik alleen maar denken: het was warm. Het was zweten. Het was leerzaam. Het was… bijzonder. Een vuurdoop om nooit te vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s