TekstBlok

verwondering en bewondering


Een reactie plaatsen

Geen woorden

Ik praat (en typ) soms sneller dan ik denk. Woorden vliegen uit mijn mond. Rechtstreeks van zender naar ontvanger. Met een boodschap die niet altijd overkomt zoals ik hem heb bedoeld. De ene keer ligt dat aan mij. De zender. Niet goed nagedacht. Slecht verwoord. De andere keer ligt het aan de ontvanger. Verkeerd geïnterpreteerd. Niet goed geluisterd.

Soms ligt het aan de boodschap. Hard en rauw. Niet mooier te maken met lieve woorden. Woorden kunnen raken. Zinnen in een boek die omschrijven hoe je je voelt. Het verhaal van een ander dat je ontroert. Of boos maakt. Misschien wel verdrietig.

Zinnen, woorden, letters. Daar draait het voor een groot deel om in mijn leven. Ik klets graag. Typ nog liever. Ik denk niet in beelden, maar in klinkers en medeklinkers. Ik proef, ruik, voel, hoor en zie en zet dat om in woorden. Zoals onlangs op die miniatuurautobeurs. Rijen met mannen. De gemiddelde leeftijd 50. Veel met snor. Donkere jassen, geruite overhemden en spijkerbroeken. Een lucht van koffie en shag om zich heen. Af en toe een verdwaalde vrouw die achter haar man aan hobbelt. Mannen met hun handen vol met ritselende plastic tassen. Grote glimlach op hun gezicht. Elkaar wegduwend bij de stands, het lijkt de Huishoudbeurs wel.

Daar, tussen al die mannen, staan twee bijzondere. Mannen. Beiden hebben weinig woorden nodig om te zeggen wat zij vinden en denken. Soms een drama om mee te communiceren voor een talig ingesteld type. Maar inmiddels weet ik het te waarderen. Kort van stof. Lekker helder. Geen franje. Duidelijk.

De een lacht wat en haalt een door de ander zo gewilde miniatuur uit zijn zak. De trouwauto van de een bleek in kleine vorm bij de ander in zijn kast te staan. Best wat waard, want zeldzaam zo blijkt na een uur lopen op de beurs. Toch verwisselt de auto ‘zomaar’ van eigenaar. Een cadeau. Met een lach en ferme handdruk in ontvangst genomen. En de gever? Die krijgt van mij een dikke zoen. Want soms zijn er geen woorden nodig.